ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ: Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΑΝΔΡΕΑΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΜΙΛΑ ΣΤΟΝ Δ. ΓΕΩΡΓΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟ - KYPARISSIANEWS.COM Η ΠΥΛΗ ΤΗΣ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ

KYPARISSIANEWS.COM  Η ΠΥΛΗ ΤΗΣ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ

24ΩΡΗ ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ ΑΠΟ ΚΥΠΑΡΙΣΣΙΑ-ΤΡΙΦΥΛΙΑ- ΜΕΣΣΗΝΙΑ

ΤΟ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ ΟΠΩΣ ΤΟ ΘΕΛΕΤΕ...

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Post Top Ad

Responsive Ads Here

Παρασκευή, 3 Ιανουαρίου 2020

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ: Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΑΝΔΡΕΑΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΜΙΛΑ ΣΤΟΝ Δ. ΓΕΩΡΓΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟ

Μη χάσετε τη συνέντευξη που μας παραχώρησε ο συγγραφέας Ανδρέας Ηλιόπουλος, στην ομάδα ΠΥΡΣΟΣ ΠΟΙΗΤΙΚΟΣ
ΤΟΥ συνεργάτη μας Διονύση Γεωργογιαννόπουλου
Ειλικρινά θέλω να ευχαριστήσω την εφημερίδα ΘΑΡΡΟΣ της Μεσσηνίας, αλλά και τη δραστήρια και ακούραστη διαχειρίστρια της ομάδας Πυρσός Ποιητικός, την ποιήτρια και στιχουργό Εύη Καφούρου που τόσο όμορφα έχει επιμεληθεί την ομάδα αυτή, κάτι που αποδεικνύεται από την μεγάλη αποδοχή πολλών μελών που αγαπούν την ποίηση και τη Λογοτεχνία. Την ευχαριστώ που μου έκανε την τιμή να με κάνει κι εμένα συνεργάτη στην σπουδαία αυτή ομάδα, δίνοντας μου την ευκαιρία να παρουσιάσω τη συνέντευξη που μου παραχώρησε ο συγγραφέας Ανδρέας Ηλιόπουλος, με καταγωγή από την όμορφη και ιστορική Κυπαρισσία Μεσσηνίας.
Ο ΠΥΡΣΟΣ ΠΟΙΗΤΙΚΟΣ συνομιλεί με τον συγγραφέα Ανδρέα Ηλιόπουλο για το βιβλίο του με τίτλο Τα δάκρυα του χρόνου, από τις εκδόσεις ΛΙΒΑΝΗ.
Διονύσης Γεωργογιαννόπουλος: Ανδρέα, θα ήθελα να μου πεις από που εμπνεύστηκες την ιστορία σου αυτή?
Ανδρέας Ηλιόπουλος: Η ζωή μας εμπνέει διαρκώς και καθημερινά. Αρκεί εσύ να είσαι σε θέση να διακρίνεις τα ερεθίσματα της κάθε ημέρας, να απομονώνεις τα σήματα που λαμβάνεις και να τα αποθηκεύεις στη μνήμη. Είναι μικρές λεπτομέρειες που αργότερα θα πυροδοτήσουν κάποιο βιβλίο σου. Τη συγκεκριμένη ιστορία την εμπνεύστηκα όταν επισκέφθηκα πριν από χρόνια το σπίτι της Έλλης Λαμπέτη στην Αθήνα. Μαγεμένος από την ατμόσφαιρα του σπιτιού της και όση ώρα βρισκόμουν εκεί, το μυαλό μου συνέθεσε το βασικό κορμό του μυθιστορήματός μου.
Διονύσης Γεωργογιαννόπουλος: Το βιβλίο είναι θησαυρός. Τι πρέπει να έχει ένα βιβλίο, ώστε να είναι και καλό?
Ανδρέας Ηλιόπουλος: Ένα καλό βιβλίο πάντα είναι φάρος για κάθε αναγνώστη και εκπέμπει φως όχι μόνο όταν το διαβάζει, αλλά πρωτίστως όταν το ολοκληρώσει έχοντας διαβάσει όλη την ιστορία. Κατά τη γνώμη μου εκεί προσμετράται η αξία ενός καλού βιβλίου.
Διονύσης Γεωργογιαννόπουλος: Πως προέκυψε ο τίτλος του βιβλίου σου? έχει κάποιους συμβολισμούς?
Ανδρέας Ηλιόπουλος: Ο τίτλος επιλέχθηκε στο τέλος της συγγραφής του και ήρθε αυθόρμητα στο μυαλό μου, ως απόρροια όλων των καταστάσεων που βίωσε ο ήρωας μου. Από την απόλυτη ασημαντότητα πέρασε στην παγκόσμια αναγνώριση και στο επίκεντρο της προσοχής όλων, γνώρισε την κατάρρευση και την απαξίωση αλλά αναδύθηκε ξανά από λάσπη της λήθης στα κρυστάλλινα νερά της δόξας. Η ζωή ωστόσο δεν παραλείπει να μας φιλεύει και με δάκρυα. Αυτά είναι τα δάκρυα του χρόνου, άλλοτε χαράς και άλλοτε λύπης. Κάθε δάκρυ είναι και ένας διαφορετικός συμβολισμός για τον αναγνώστη.
Διονύσης Γεωργογιαννόπουλος: Πως θα χαρακτήριζες τον Μελέτιο, τον ήρωα του μυθιστορήματος σου?
Ανδρέας Ηλιόπουλος: Εμβληματικός χαρακτήρας που διέπεται με περίσσιο αυθορμητισμό και τεράστιο πάθος για αυτό που κάνει. Μεγαλουργεί και μέσα στη δόξα, αλλά και μέσα στην εξαθλίωση που μπορεί να μένει για κάποιο διάστημα ακινητοποιημένος, ωστόσο το μυαλό του τρέχει καλπάζοντας, φλερτάροντας με την τρέλα. Βαδίζει πεισματικά το δικό του μονοπάτι παρόλο που εξ αρχής γνώριζε πως ήταν δύσβατο…
Διονύσης Γεωργογιαννόπουλος: Είσαι άνθρωπος με λαμπρές σπουδές. Με τι ασχολείσαι στον ελεύθερο σου χρόνο?
Ανδρέας Ηλιόπουλος: Ο πλουραλισμός των επιλογών μου αποζητώ να βρίσκεται σε αντιστοιχία με το κοινωνικό γίγνεσθαι. Οφείλεις στον εαυτό σου να κάνεις πράγματα που σε κρατούν ζωντανό, σε ξεκλειδώνουν από παλαιότερα κολλήματα και αναδύουν έναν κόσμο που αγνοείς. Προτιμώ τα ταξίδια, την ποίηση, τις ποιοτικές συζητήσεις, άγνωστα ακούσματα που ανοίγουν προοπτικές και ορισμένες από τις μορφές του λάτιν και ιδίως του σύγχρονου χορού. Η δασκάλα με παρακινεί για να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος, μου υπενθυμίζει ξανά να βλέπω την ζωή σαν τέχνη και οφείλω να ομολογήσω πως η συντριπτική πλειοψηφία το έχει ξεχάσει. Σε όλα τα φάσματα των επιλογών μου το περιβάλλον διέπεται από άτομα με όρεξη για αυτοσχεδιασμό και γνήσια αλληλεπίδραση, όποτε κατά το στάδιο της υλοποίησης τους, υπάρχει μια διαρκής αίσθηση εξέλιξης και δημιουργικής διάθεσης που με εμπνέει να προχωρώ στο βάθος του διαδρόμου διασχίζοντας άθικτος μέσα από τα σκοτάδια της καθημερινότητας.
Διονύσης Γεωργογιαννόπουλος: Ταυτίζεσαι με τον ήρωα του βιβλίου σου?
Ανδρέας Ηλιόπουλος: Σε πολλά σημεία του βιβλίου καθρεφτίζονται σημαντικές πτυχές του εαυτού μου. Μην μας διαφεύγει το γεγονός ότι, ο ήρωας που επιλέγει κάθε συγγραφέας , άλλοτε ταυτίζεται και άλλοτε αποσχίζεται από αυτόν κατά τη διάρκεια της συγγραφής . Του αποδίδει αρετές που ίσως ήθελε να έχει ο ίδιος, που νομίζει ότι έχει, για αυτά που σκέφτεται πως είναι, αλλά δεν είναι, καθώς και ελαττώματα που πιθανά θέλει να εξορκίσει για τον εαυτό του ή και… γιατί όχι …να τον φορτώνει με ελαττώματα θέλοντας να πειραματιστεί μαζί του και να δοκιμάσει πρωτόγνωρες συμπεριφορές.
Διονύσης Γεωργογιαννόπουλος: Τι είδους βιβλία μπορεί να βρει κάποιος στη βιβλιοθήκη σου?
Ανδρέας Ηλιόπουλος: Λογοτεχνίας και ποίησης. Κυρίως κλασσικής λογοτεχνίας και βεβαίως σύγχρονης. Θεωρώ όμως ότι οι κλασσικοί συγγραφείς είναι σπουδαία παρακαταθήκη για κάποιον μελλοντικό συγγραφέα ή σκηνοθέτη.
Διονύσης Γεωργογιαννόπουλος: Έχεις κάποιους αγαπημένους συγγραφείς?
Ανδρέας Ηλιόπουλος: Ντοστογιέφσκι, τον οποίο θεωρώ ανατόμο της ανθρώπινης ψυχής. Μεγάλωσα με τον Ευγένιο Τριβιζά , τον Χρήστο Μπουλώτη, την Άλκη Ζέη, ενώ την εφηβεία μου τη βίωσα συντροφιά με την κλασσική λογοτεχνία. Στα φοιτητικά μου χρόνια λάτρεψα τον Πεσσόα, αυτόν τον υπέροχο ποιητή και λογοτέχνη με τη μαγεία που περικλείει όλο το έργο του. Ενήλικας όντας, ενθουσιάστηκα με την τριλογία των Αθηνών της Ελένης Πριοβόλου. Είναι ένας ιστορικός περίπατος στην Αθήνα από τις αρχές του 19ου αιώνα μέχρι τα χρόνια της μεταπολίτευσης. Η Σώτη Τριανταφύλλου με γοήτευσε με το «Εργοστάσιο των Μολυβιών», αλλά και με τα μετέπειτα βιβλία της. Η Ζυράννα Ζατέλη επίσης αποτελεί για μένα μία εμβληματική συγγραφέα.
Διονύσης Γεωργογιαννόπουλος: Πρέπει τα παιδιά να διαβάζουν από μικρή ηλικία ποίηση και Λογοτεχνία? ειδικά σε μια εποχή όπως είναι η σημερινή.
Είναι επιβεβλημένο τα παιδιά να ανοίγουν προοπτικές και να γαλουχούνται με την νοοτροπία του διαβάσματος από μικρή ηλικία. Ειδικά τώρα που είναι διαρκώς πολιορκημένα από την τεχνολογία, η οποία τους στερεί τη φαντασία και την αληθινή γνώση. Όλα τους προσφέρονται έτοιμα με το πάτημα ενός κουμπιού. Το μυαλό δεν κοπιάζει να βρει λύσεις, ούτε βέβαια και ιδανικά γιατί βεβαίως όλα προσφέρονται «κλισέ» στα παιδιά. Το βιβλίο είναι η μόνη αντίσταση των παιδιών στη θλιβερή πραγματικότητα… Μέσα από αυτό θα βιώσουν αξίες και συναισθήματα μοναδικά, που η ισοπεδωτική καθημερινότητα τα έχει φυλακίσει. Παίρνοντας σωστές βάσεις το παιδί έχει τη δυνατότητα μέσα από τα βιβλία να εξελιχθεί σε έναν ενήλικα με κριτική σκέψη και το σπίτι μου το θυμάμαι πάντα γεμάτο βιβλία όχι μόνο για εμάς τα παιδιά αλλά και μια πληθώρα βιβλίων για τους μεγάλους. Το σπίτι τότε μικρό και σκουντουφλούσαμε πάνω τους. Παντού ένιωθες τη μυρωδιά των βιβλίων εκεί μέσα, τόσο των νιόφερτων όσο και των παλιότερων. Αυτή η μυρωδιά τους νομίζω πως με συντροφεύει όταν γράφω.
Διονύσης Γεωργογιαννόπουλος: Ύστερα από την επιτυχία αυτή, ετοιμάζεις κάτι νέο μέσα στο 2020 που σε λίγες μέρες έρχεται?
Ανδρέας Ηλιόπουλος: Βρίσκομαι κοντά στην ολοκλήρωση του επόμενου μυθιστορήματος, το οποίο ακουμπάει πάνω στην σκοτεινή πλευρά μιας αλήθειας που η κοινωνία αποφεύγει επιμελώς να αντιμετωπίσει. Τονίζει πόσο μακριά μπορείς να φτάσεις με τη δύναμη της σκέψης την ώρα που οι ήρωες του συνθηκολογούν με το άγνωστο αναζητώντας μέσα από τραγικές καταστάσεις να αισθανθούν ευτυχισμένοι στο φαντασιακό τους. Μεταξύ άλλων «φωτογραφίζει» τις θυσίες που απαιτεί ο αθλητισμός για να κυνηγήσεις κάτι που ρεαλιστικά φαντάζει άπιαστο, μα ακόμη και αν το κατακτήσεις, δείχνει έτοιμο να γκρεμιστεί με το πρώτο φύσημα του ανέμου…Οι πρωταγωνιστές εναλλάσσονται περπατούν σε καλντερίμια τα οποία οδηγούν σε πολύχρωμους δρόμους που κλειδώνονται μέσα τους και αυτός ο «κήπος» με τις ρομαντικές αναμνήσεις της παιδικής ψυχής αναδύει τα πιο όμορφα λουλούδια. Οι στιγμές που γεννιούνται οι πιο βαθιές επιθυμίες τους χαράζονται μέσα από αποχαιρετισμούς που δείχνουν εκ πρώτης όψεως οδυνηροί, αλλά σε δεύτερη ανάγνωση λειτουργούν ως πρόσχημα για βαθύτερους προβληματισμούς. Εν κατακλείδι θεωρώ πως τα μυθιστορήματα και οι παραλληλισμοί τους δείχνουν τον δρόμο προς την απελευθέρωση και έχουν θέση πιο επίκαιρη από ποτέ στον σύγχρονο και απαιτητικό κόσμο. Παντού υπάρχει ένα παραμύθι στην ζωή μας. Αρκεί να το βρούμε…


ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ
Η περίληψη της ιστορίας, όπως ακριβώς υπάρχει στο βιβλίο
Ένα αγόρι, σ’ ένα χωριό της Καστοριάς, γεννιέται μ’ ένα άστρο ακατανόητο για τους άλλους. Το μερίδιο που του έδωσαν οι Μοίρες, νανουρίζοντάς τον με παράξενα λόγια, τον τάσσει κυνηγό του ονείρου του. Βαδίζοντας στα στενά μονοπάτια της ζωής κι έχοντας στο δισάκι του μονάχα τις προσδοκίες του, γνωρίζει τα πρωτοβρόχια της απογοήτευσης, αλλά δεν εγκαταλείπει τις επιδιώξεις του. Περιορίζεται σε αδέσποτες βόλτες του πείσματός του και επιλέγει το νέκταρ του ψεύδους προς τους δικούς του για να επιτύχει τον στόχο του. Παγιδευμένος σ’ένα καταφύγιο επινόησής του και οδοιπόρος της στεγνής πραγματικότητας, παλεύει μέσα στις αναταράξεις των γεγονότων έχοντας τις κεραίες τεντωμένες. Δεν επιτρέπει στον καβαλάρη της ελπίδας να ξεπεζέψει. Με το καμουτσίκι του πείσματος τον ωθεί να καλπάζει στα γεγονότα, ενώ αυτός φλερτάρει με την τρέλα.Τη στιγμή που νομίζει πως όλα έχουν χαθεί, η ζωή, για να εξιλεωθεί, του δίνει τον άσο που έχει κρυμμένο στο μανίκι. Στο απόγειο της δόξας, ο προσωπικός του βίος βγαίνει σε πλειστηριασμό για να τον εκποιήσουν οι άλλοι. Κάθε στιγμή περνάει από την κόλαση και το καθαρτήριο, δίχως όμως να βρίσκει τον παράδεισο. Ω, πόσο εικονική ήταν η ευτυχία του! Το διαπίστωνε εκείνη τη στιγμή. Όσο επιτυχημένος κι αν έχει υπάρξει ένας άνθρωπος στο παρελθόν, είναι καταδικασμένος να ζει μέσα στην ερημιά του εγωισμού του όταν εντός του υπάρχουν δυσαναπλήρωτα κενά. Είχε έρθει η ώρα να σπάσει το καβούκι του και να εξερευνήσει με χειρουργικό νυστέρι τον εσώτερο εαυτό του. Ένας ηθοποιός δε ζει για να μετανιώνει. Οι λανθασμένες επιλογές είναι μέρος της καριέρας του, που διαρκώς εξελίσσεται, άλλοτε με απότομες ανηφόρες και άλλοτε με απότομες κατηφόρες. Ίσως έπρεπε να αφεθεί στον χρόνο για να πάρει την απάντησή του στο αν η επιλογή του να απομονωθεί από τους πάντες και από τα πάντα ήταν ένα μεγάλο λάθος ή σηματοδοτούσε την ανατολή μιας νέας αλήθειας.


Λίγα λόγια για τον συγγραφέα του βιβλίου

Ο Ανδρέας Ηλιόπουλος γεννήθηκε το 1991 και μεγάλωσε στην Κυπαρισσία Μεσσηνίας. Σπούδασε Ψηφιακά Μέσα και Επικοινωνία στην Καστοριά, από όπου εμπνεύστηκε το συγκεκριμένο μυθιστόρημα. Αποφοίτησε από το Τμήμα Δημοσιογραφίας στην Αθήνα με ειδίκευση τα Αθλητικά (House of Sport Journalism) και συνέχισε τις σπουδές του στο μεταπτυχιακό Τμήμα της Διοίκησης Επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο της Δυτικής Μακεδονίας. Έχει ολοκληρώσει τη φοίτησή του στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα του Sports Management στο Πανεπιστήμιο της Πελοποννήσου και αυτή την περίοδο περιμένει την ορκωμοσία του. Είναι πιστοποιημένος καθηγητής ενηλίκων και αρθρογραφεί σε διάφορες εφημερίδες και sites.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Post Bottom Ad

Responsive Ads Here

Pages